۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶-چاقی یک بیماری مزمن، پیشرونده و عودکننده است که نیازمند مدیریت مداوم و طولانیمدت میباشد. این وضعیت، بستری برای بروز بسیاری از بیماریهای متابولیک از جمله دیابت نوع ۲، فشار خون بالا، دیسلیپیدمی (اختلال چربی خون) و بیماریهای قلبی-عروقی فراهم میکند. دستیابی به کاهش وزن پایدار، نقشی کلیدی در کاهش خطر این عوارض دارد. تیرزپاتاید، به عنوان یک آگونیست گیرنده دوگانه GIPو GLP-1، نتایج قابلتوجهی در کاهش وزن بدن و بهبود پروفایلهای قلبی-متابولیک نشان داده است. با این حال، پرسش کلیدی این است که پس از رسیدن به کاهش وزن اولیه، بهترین استراتژی برای حفظ نتایج چیست؟
مطالعه SURMOUNT-MAINTAIN، یک کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده، دوسوکور، با بازوهای موازی و کنترلشده با دارونما بود که با هدف ارزیابی استراتژیهای مختلف برای حفظ وزن طراحی شد. در این مطالعه، شرکتکنندگان بزرگسال مبتلا به چاقی (شاخص توده بدنی ≥ ۳۰) یا اضافهوزن (شاخص توده بدنی ≥ ۲۷) که حداقل یک عارضه مرتبط با وزن (به جز دیابت نوع ۲) داشتند، وارد مطالعه شدند. ابتدا تمامی شرکتکنندگان یک دوره ۶۰ هفتهای درمان با تیرزپاتاید (با افزایش تدریجی دوز تا حداکثر دوز قابلتحمل یا MTD، یعنی ۱۰ یا ۱۵ میلیگرم) را پشت سر گذاشتند. پس از پایان هفته ۶۰، ۳۷۸ شرکتکننده که به کاهش وزن دست یافته بودند، به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند:
· ادامه درمان با حداکثر دوز قابلتحمل (MTD).
· کاهش دوز به ۵ میلیگرم در هفته.
· جایگزینی دارو با دارونما.
پیگیریها تا هفته ۱۱۲ ادامه یافت.
یافتههای کارآزمایی: حفظ کاهش وزن و شاخصهای قلبی-متابولیک
بر اساس برآورد اثربخشی درمان در هفته ۱۱۲، نتایج نشان داد که ادامه درمان با دوز حداکثری (MTD)، مؤثرترین استراتژی برای حفظ نتایج بود. میانگین تغییرات وزن بدن نسبت به شروع مطالعه (هفته صفر) در گروهها به شرح زیر بود:
· گروه MTD: معادل ۲۲.۴- درصد (۲۵.۲- کیلوگرم).
· گروه ۵ میلیگرم: معادل ۱۷.۰- درصد (۱۹.۲- کیلوگرم).
· گروه دارونما: معادل ۱۰.۱- درصد (۱۱.۵- کیلوگرم).
در زمینهٔ «حفظ کاهش وزن کسبشده در دوره اولیه»، شرکتکنندگان گروه MTDموفق شدند ۱۰۰٪ دستاوردهای وزنی ۶۰ هفته اول را حفظ کنند؛ این رقم برای گروه ۵ میلیگرم ۷۰.۵٪ و برای گروه دارونما ۴۴.۳٪ بود.
همچنین، بهبود در شاخصهای قلبی-متابولیک شامل کاهش دور کمر، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، و سطح HbA1c در گروه MTDبه مراتب بهتر از دو گروه دیگر حفظ شد (لازم به ذکر است که این پیامدها اکتشافی بوده و باید با احتیاط تفسیر شوند؛ همچنین تیرزپاتاید برای درمان مستقیم بیماریهای قلبی-عروقی تأیید نشده است).
پروفایل ایمنی
عوارض جانبی گزارششده عمدتاً ماهیت گوارشی داشتند (شامل تهوع، یبوست، اسهال و استفراغ) و بروز آنها در گروه تیرزپاتاید بیشتر از دارونما بود. این عوارض عمدتاً خفیف تا متوسط بودند و بیشترین وقوع آنها در مرحله «افزایش تدریجی دوز» گزارش شد. در مرحله نگهداری، فراوانی و شدت این عوارض کاهش یافت.
نتیجهگیری
مطالعه SURMOUNT-MAINTAINتأیید کرد که چاقی یک بیماری مزمن است که قطع درمان یا کاهش خودسرانه دوز دارو، خطر بازگشت وزن را افزایش میدهد. ادامه درمان با دوزهای بالاترِ تیرزپاتاید، پایداریِ نتایج در مدیریت وزن و سلامت متابولیک را تضمین میکند و استراتژیِ علمیِ مؤثری برای پیشگیری از عود چاقی محسوب میشود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/landmark-surmount-maintain-trial-highlights-benefits-of-continued-tirzepatide-treatment-in-obesity-management-179530